معنی گفتار امیر المؤمنین ع: «اگر پرده از برابرم برداشته شود....»
«اگر پرده از برابرم برداشته شود، چیزی بر یقینم افزوده نگردد»
پرسش 10:
معنای این سخن امام علی ع چیست؟ «اگر پرده از برابرم برداشته شود، چیزی بر یقینم افزوده نگردد».
پاسخ:
گمان برده نشود امیرالمؤمنین ع از حجاب‌های ملکوتی سخن می‌گوید! چطور چنین چیزی ممکن است در حالی که او در گورستان‌های کوفه حرکت می‌کرد و با مردگان سخن می‌گفت و متوجّه حبه‌ی عرنی شد در حالی که به او چنین معنایی را می‌فرماید: «ای حبه، اگر پرده از برابرت برداشته شود آنها را می‌بینی که حلقه‌وار با یکدیگر صحبت می‌کنند».[1]
امیرالمؤمنین ع از پرده‌هایی که لاهوت را از او محجوب ساخته است سخن می‌گوید، از حجاب‌هایی سخن می‌راند که اگر برای علی ع کنار زده شود، علی ع باقی نمی‌ماند، و حتی چیزی جز خدای واحد قهار باقی نمی‌ماند. امیرالمؤمنین ع باقی ماندن این حجاب را گناهی بزرگ به شمار می‌آورد و می‌فرماید: «إِلَهِي قَدْ جُرْتُ عَلَى نَفْسِي فِي النَّظَرِ لَهَا فَلَهَا الْوَيْلُ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَهَا»[2] (بارپروردگارا! با گرایشم به خواهش نفسم، بر خود ستم کردم. پس وای بر من اگر بر آن آمرزش نیاوری). و حتی قرآن آن را گناهی ملازم انسان می‌داند که جز با فتح مبین و فنا شدنش در لحظاتی و بازگشت او در لحظاتی دیگر از او جدا نمی‌گردد؛ تا انسان بودن انسان و عبودیت مخلوق بر جای بماند. خدای تعالی می‌فرماید: «إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُّبِينًا * لِيَغْفِرَ لَكَ اللهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ»[3] (ما برای تو پيروزی نمايانی را مقدر کرده‌ايم * تا خدا گناه تو را آنچه پيش از اين بوده و آنچه پس از اين باشد برایت بيامرزد).
گناه در اینجا همان «من» یا شائبه‌ی ظلمت و عدمی است که از بنده جدا نمی‌شود و محمد ص به خاطر این فتح، به نوسان درمی‌آید: برای ساعتی محمد ص باقی نمی‌ماند و فقط خدای واحد قهار بر جای می‌ماند؛ و ساعتی دیگر محمد ص به عبد اول و نور اول و عقل اول و پیروز در مسابقه که سلام و صلوات خداوند بر او باد، بازمی‌گردد. از آنجا که علی ع باب محمد ص است و محمد ص صاحب فتح المبین، و در لحظاتی از او هیچ اسمی و هیچ رسمی بر جای نمی‌ماند مگر خداوند واحد قهار، باب یا علی ع سرگشته و مجنون به ذات الله و در مقام صاحب فتح مبین می‌گردد و از همین رو می‌فرماید: «اگر پرده از برابرم برداشته شود، چیزی بر یقینم افزوده نگردد».[4]
--------------------------------------------------------------------
1-از حبه‌ی عرنی روایت شده است: با امیر مؤمنان به سوی پشت کوفه خارج شدیم. امیر المؤمنین ع در پشت کوفه در وادی السلام ایستاد و گویی با کسانی سخن می‌گفت. من نیز با او ایستادم تا خسته شدم. پس نشستم تا اینکه ملول شدم. دوباره برخاستم و دوباره مثل مرتبه‌ی اول خسته شدم. سپس نشستم و ملول شدم. سپس ایستادم و ردایم را جمع کردم و گفتم: ای امیر مؤمنان! من بر شما از ایستادن زیاد نگرانم، ساعتی استراحت کن! و ردایم را بر زمین پهن کردم تا بنشیند. فرمودند: «ای حبّه، آنچه دیدی نبود مگر سخن گفتن و انس گرفتن با مؤمن». گفتم: ای امیرالمؤمنین! آنها نیز چنین هستند؟ فرمود: «آری، اگر آنچه من می‌بینم برای تو هم کشف می‌شد، می‌دیدی که مؤمنان حلقه‌وار نشسته با هم سخن می‌گویند». عرض کردم: اجسادند یا ارواح؟ فرمودند: «ارواح، و مؤمنی در جایی از زمین نمی‌میرد مگر اینکه به روحش گفته می‌شود: به وادی السلام ملحق شو، که وادی السلام قطعه‌ای از بهشت عدن است». بحار الانوار: ج 97 ص 234.
2-مقطعی از مناجات شعبانیه امیر المؤمنین ع. بحار الانوار: ج 91 ص 97.
3-فتح: 1 و 2.
4-مناقب ابن شهر آشوب: ج 1 ص 317.
--------------------------------------------------------------------
متشابهات،جلد ۱،صفحه ۵۰.
به قلم امام احمدالحسن علیه السلام.
--------------------------------------------------------------------
برای مطالعه کامل کتاب به لینک زیر مراجعه کنید:
http://almahdyoon.co/10313/books/Moteshabehat1.pdf
اللهم صل علی محمد و آل محمد الائمه و المهدیین و سلم تسلیما کثیرا
پاسخ دادنحذف🌷🌷