تفکر در نماز
آیا این صحیح است که عبادات ما از گناهان بزرگ محسوب می شود؟
پرسش۷۱:
سید خمینی در کتاب اربعین مطلبی با این مضمون میگوید: (طاعات ما نزد خداوند جزو گناهان کبیره می باشد). این گفته تا چه حد صحت دارد؟
پاسخ:
اگر منظور ایشان خود طاعت باشد، خیر؛ ولی اگر مقصودش ادای طاعت باشد، آری صحیح است؛ و این به آن سبب است که نوع ادای طاعت توسط مردم، برای آن ها گناه محسوب میشود؛ چرا که آن ها نمیدانند چه کسی را عبادت می کنند، و حتی بیشتر مردم هنگام نماز در حضور خداوند سبحان و متعال، از او غافل اند و افکار(گوناگون) همانند امواج، آنها را به راست و چپ می کشاند.برای اینکه موضوع روشن تر شود، مثالی برایتان میزنم : تصور کن شما رو به سوی شخص بزرگی نموده ای و با او گفت وگو می کنی و امید داری او به شما توجه و با شما صحبت کند، ولی هنگامی که وی رو به سوی شما می نماید شما از او چهره برگردانی و به چپ و راست متوجه شوی و با لاشه ی مردار بدبویی که بر روی زمین افتاده، مشغول شوی، آیا این شخص عظیم الشأن بر شما خشم نمی گیرد؟ و آیا اگر خشمگین شود، مردم نمی گویند او حق دارد و شما را خطاکار به شمار نمی آورند؟ و آیا مردم شما را سفیه نمیخوانند؟!
حتی کسی که در نمازش، با خشوع و خضوع و تذلل فقط به خدا توجه دارد و افکار مختلف او را نمی رباید، او نیز در زمره ی کسانی است که به مقدار جاهلی که نسبت به خدای سبحان دارد، از او روی گردان می باشد.
متشابهات،جلد3،صفحه 36

نظرات
ارسال یک نظر